امروز: دوشنبه 25 شهریور 1398 برابر با 16 سبتامبر 2019

یکشنبه, 24 شهریور 1398 16:44
مهدی مرادمند، جوان 19 ساله اصفهانی از كودكی عاشق چوب بوده و دركارگاه پدری‌اش وسایل چوبی می‌ساخته. همین عشق به چوب او را راهی هنرستان فنی و حرفه‌ای و بعد هم دانشگاه فنی كرده، مسیری كه آسان نبود و دست‌انداز داشت، ولی با همت و تلاش طی شد. مرادمند حالا عضو تیم ملی مهارت ایران در رشته كابینت‌سازی است، همان صنایع چوب خودمان كه قادر است اجسامی زیبا و نفیس خلق كند، ولی در كشورمان به قدری ناشناخته مانده كه خیلی‌ها فكر می‌كنند كابینت همان است كه در آشپزخانه‌ها می‌بینند. نام تیم ملی مهارت ایران را هم خیلی‌ها نشنیده‌اند، اعضایش را نیز تقریبا هیچ‌کس نمی‌شناسد. این مشكل، مهدی مرادمند را كه یك ملی‌پوش است آزار می‌دهد، نه كه تقصیر مردم باشد، مشكل انزوای رشته‌های فنی و مهارتی در كشور است، رشته‌هایی كه هنوز كه هنوز است قربانی رشته‌های دهان پركن می‌شوند. مرادمند اما می‌گوید در دنیا وضع طور دیگری است. می‌گوید در جهان پیشرفته به قدری به رشته‌های مهارتی بها می‌دهند كه افراد نیازی ندارند مثل ما دنبال چند رشته مهندسی و پزشكی باشند. این عضو تیم ملی مهارت كشور تازه از مسابقات جهانی كازان روسیه برگشته و این روزها دارد خودش را برای مسابقات مهارت اوراسیا آماده می‌كند و چون همه چیز را از نزدیك دیده، حرف‌هایش قابل تامل است به‌خصوص چیزهایی كه درباره رفتار ژاپنی‌ها با نیروهای ماهرشان می‌گوید.
 شما عضو تیم ملی مهارت ایران در رشته كابینت‌سازی هستید. چرا این رشته ؟ آیا انتخابش آگاهانه بود؟
بله كاملا. پدر و پدربزرگم هر دو در این حرفه بوده‌اند و من هم از بچگی در كارگاه آنها مشغول بودم. به این رشته، هم علاقه‌مندم و هم می‌گویند درآن استعداد دارم.
درس این رشته را هم خوانده‌اید؟
بله، هم در مدرسه و هم در دانشگاه رشته صنایع چوب خوانده‌ام. صنایع چوب جزو رشته‌های فنی و حرفه‌ای است.
دانش‌آموز درسخوانی بودید؟
آن‌قدر درسخوان بودم كه اولویت اولم برای انتخاب رشته را ریاضی فیزیك تعیین كرده بودند و اولویت دوم را علوم تجربی. فنی و حرفه‌ای هم اولویت چهارمم بود كه چون به آن علاقه داشتم، انتخابش كردم.
این سؤال را به این علت پرسیدم كه در افكارعمومی كسی كه به سمت رشته‌های فنی و مهارتی می‌رود حتما از نظر تحصیلی ضعیف است.
این تفكر اشتباهی است و لزوما این‌طور نیست.
برای انتخاب رشته صنایع چوب كسی مانع شما نشد؟
مسؤولان مدرسه می‌گفتند باید ریاضی بخوانم و مادرم هم دوست داشت من پزشك یا مهندس شوم، ولی با پدرم كه مشورت كردم به این نتیجه رسیدم بهتر است سراغ چیزی بروم كه به آن علاقه دارم، نه دنبال كاری كه اسم بزرگی دارد.
رشته صنایع چوب دقیقا چیست؟
این رشته چند بخش مختلف دارد كه فقط یك بخش آن كه كابینت‌سازی و كار با ام‌دی‌اف است در ایران شناخته شده. در رشته صنایع چوب همه سازه‌هایی كه ساخته می‌شود از صفر تا صد با چوب است. در طرح‌هایی كه در مسابقات جهانی باید بسازیم نیز هیچ‌گونه اتصال از طریق پیچ یا میخ وجود ندارد و همه قطعات به صورت نر و مادگی و با اتصالات چوبی به هم وصل می‌شود.
پس چرا به رشته شما كابینت‌سازی می‌گویند؟
منظور خارجی‌ها از كابینت آن چیزی نیست كه در آشپزخانه نصب می‌شود، بلكه آنها به هر سازه چوبی كه كشو داشته یا شكلی مثل میز تحریر یا دراور داشته باشد، كابینت می‌گویند.
به این ترتیب رشته تحصیلی شما با آن چیزی كه در بازار ایران وجود دارد بسیار متفاوت است.
بله، كاری كه ما می‌كنیم هیچ ربطی به بازار ندارد ضمن این كه ساخت سازه‌ها با چوب، كار بسیار پرهزینه‌ای است و انجامش در ایران نمی‌صرفد. ولی برعكس در كشورهای خارجی همه از چوب استفاده می‌كنند و ام‌دی‌اف در آنها اصلا كاربرد ندارد.
طرحی كه در مسابقات جهانی روسیه انجام دادید نیز براساس همین تعریف جهانی از كابینت بود؟
بله، ما در 22 ساعت و طی چهار روز سازه‌ای چوبی ساختیم كه هیچ‌گونه اتصالات فلزی نداشت.
برای این مسابقات چقدر تمرین كردید؟
دو سال.
شما چطور ملی‌‌پوش تیم مهارت ایران شدید؟
چند نفر بودیم كه سه بار در رشته صنایع چوب در اصفهان با هم مسابقه دادیم و من اول شدم. بعد از چند ماه تمرین تخصصی در مسابقه كشوری شركت كردم و بین 16 نفر اول شدم. شش نفر باقیمانده دوباره با هم مسابقه دادیم كه من اول شدم و جزو سه نفر برتر كشور قرار گرفتم. بین سه نفر باز هم مسابقه برگزار شد و من اول و عضو تیم ملی مهارت ایران شدم.
حتما می‌دانید كه بیشتر مردم كشور اصلا خبر ندارند ما تیم ملی مهارت داریم و اشخاص كمی هم اعضای این تیم را می‌شناسند. چه حسی نسبت به این وضعیت دارید؟
حس خیلی بد. همان‌طور كه مردم تیم والیبال و اعضایش را می‌شناسند ای كاش ما را هم می‌شناختند. ورزشكاران مدال‌آور از سربازی معاف می‌شوند، اما اعضای تیم ملی مهارت ایران بعد از مدال‌آوری هیچ اتفاقی برایشان نمی‌افتد. مسابقه مهارت یك مسابقه جهانی در سطح بسیار بالاست، اما حتی اگر ما در آن موفق شویم هیچ مزیتی برایمان ایجاد نمی‌شود. در روسیه شخص پوتین، مسؤول برگزاری مسابقات است و در كشورهای دیگر روسای جمهور و وزرا. همین به مسابقات جهانی مهارت اعتبار می‌دهد، اما در ایران مسؤول مسابقات سمت بالایی ندارد و این باعث می‌شود قدرت مانور نداشته باشد و نتواند برای اعضای تیم امتیازی بگیرد. قطعا اگر مسؤول مسابقات سمت بالایی داشته باشد راحت‌تر می‌تواند مزیت‌های بهتری برای بچه‌ها بگیرد.
شما دنبال چه مزیت‌هایی هستید؟
ما هیچ دلخوشی نداریم كه به خود بگوییم اگر مدال گرفتیم و به كشور برگشتیم فلان اتفاق خوب برایمان می‌افتد. حتی برخی هزینه‌ها را از جیب خودمان می‌دهیم.
چه هزینه‌هایی؟
ما برای اعزام به مسابقات یك دست لباس كار خوب و باكیفیت كه راحت باشد می‌خواستیم، اما به ما گفتند فقط300 هزار تومان برای لباس ما هزینه خواهد شد. كفش‌های ایمنی در نظر گرفته شده برای ما هم كیفیت نداشت، بنابراین من از جیب خودم پنج میلیون تومان لباس كار خریدم. از این نوع مسائل زیاد است.
در مورد مواد اولیه برای تمرین كه مشكل نداشتید؟
در مرحله تمرینات استانی بعضی كاستی‌ها وجود داشت كه ما با هزینه خودمان تامین كردیم، ولی وقتی وارد تیم ملی شدم همه چیز از نظر امكانات و تجهیزات مهیا بود.
در مسابقات كازان روسیه مهم‌ترین رقبای شما كدام كشورها بودند؟
سوئیس، لهستان، انگلیس، برزیل، روسیه، چین و كره‌جنوبی در رشته صنایع چوب بسیار قوی هستند.
یعنی عمدتا كشورهای پیشرفته رقیب شما بودند.
رشته ما به تجهیزات و فناوری بسیار وابسته است و هر قدر تجهیزات حرفه‌ای‌تر باشد محصول قوی‌تر و باكیفیت‌تر می‌شود و چون كشورهای پیشرفته تجهیزات خوبی دارند در عرصه بین‌المللی قوی نیز ظاهر می‌شوند.
این كه كشورهای پیشرفته عمده رقیب ایران هستند این معنی را می‌دهد كه كشورهای توسعه‌یافته واقعا و در عمل به مهارت‌آموزی بها می‌دهند، در حالی كه ما بیشتر از عمل، شعار می‌دهیم. درست است؟
دقیقا همین‌طور است. در ژاپن كسی كه عضو تیم ملی مهارت است به مدت چهار تا پنج سال استخدام می‌شود و حقوقی می‌گیرد كه هیچ شركت یا كارخانه‌ای در این كشور آن را پرداخت نمی‌كند و در نتیجه عضو تیم ملی به خاطر پول وسوسه نمی‌شود. به این ترتیب این فرد هم شغل دارد، هم درآمد و هم در جایی كه استخدام شده با بهترین تجهیزات با خیال آسوده تمرین می‌كند. اعضای تیم ملی مهارت ژاپن وقتی از مسابقات جهانی با دست پر برمی‌گردند نیز هیچ شركتی حق ندارد آنها را استخدام نكند، پس شغل‌شان تضمین شده است. همچنین دولت ژاپن پس از مسابقات به اینها پاداشی بزرگ می‌دهد كه با آن می‌توانند برای خودشان كسب و كاری راه بیندازند و كارآفرینی كنند. حتی كشور كوچك امارات كه مشكل نیروی انسانی دارد نیروهای ماهر را از خارج به داخل می‌آورد و بهترین مربیان جهان را برایشان می‌گیرد تا تیم ملی مهارت خوبی را عازم مسابقات كنند و به این ترتیب كارهای مهارتی در كشورشان توسعه یابد، اما هیچ‌كدام از این اتفاقات در كشور ما رخ نمی‌دهد.
 خبر دارید مدال‌آوران دوره قبل كشورمان چه‌سرنوشتی پیدا كردند؟
آنهایی كه مدال آوردند هیچ‌كدام در ایران نیستند، ولی كسانی كه به مسابقات رفتند و مدال نیاوردند یا به كشورهای خارجی رفته‌اند یا در ایران هستند و هیچ اتفاقی برایشان نیفتاده. عضو تیم ملی مهارت بودن هیچ مزیتی ندارد. الان مشكل مهم ما سربازی است. اگر دوسالی كه برای مسابقات تمرین كردیم معادل خدمت سربازی قرار می‌گرفت خیلی خوب بود.
كسانی كه از ایران رفتند آیا از آنها دعوت شد یا به میل‌خودشان  رفتند؟
در مسابقات جهانی مهارت‌، حامیان‌مالی بزرگ و كوچك زیادی حضور دارند كه هدف همه‌شان جذب بهترین نیروهای جهان برای شركت‌های متبوعشان است. این شركت‌ها برای جذب نیروهای ماهر و متخصص هزینه‌های زیادی می‌كنند، چون می‌دانند این نیروی انسانی ماهر است كه برایشان تولید پول و ثروت می‌كند.
شما به عنوان یك كابینت‌ساز ماهر به رفتن از ایران فكر می‌كنید؟
چون پدر من همین شغل را دارد و خودم هم در این حوزه كار می‌كنم دوست دارم در كارگاه خودمان باشم و آن را توسعه دهم و برای كشورم كاری انجام دهم و قدمی برای ایجاد شغلم بردارم، اما اگر به مرحله‌ای برسم كه ببینم نمی‌توانم اینجا به خواسته‌هایم برسم شاید به رفتن فكر كنم.
 
 
منبع روزنامه جام جم مورخ 24 شهریور 98
یکشنبه, 24 شهریور 1398 16:38

اشکان خسروپور ـ خبرنگار

«مدال‌آوران مسابقه جهانی مهارت -مسابقه‌ای که در دنیا هم‌سطح جام جهانی یا المپیک دانسته می‌شود- در ایران نخبه به‌حساب نمی‌آیند»؛ این را سه نفری می‌گویند که امسال در بخش‌های فناورانه این مسابقه مدال‌های نقره، برنز و نشان افتخار به‌دست آورده‌اند. پارسا یوسفی، برنده مدال نقره در زمینه رشته مدیریت سیستم‌های تحت شبکه، مهیار جباری، برنده مدال برنز رشته راهکارهای نرم‌افزاری برای تجارت و حسین مکتوبیان، دارنده نشان افتخار در حوزه فناوری‌های وب هرکدام فقط 22سال دارند. از 15-16سالگی، کمی قبل‌تر یا بعدتر شروع به آموختن این مهارت‌ها کرده‌اند. گفت‌وگو با آنها، کمی بعد از مراسمی انجام شد که سرپرست یکی از بخش‌های سازمان فنی و حرفه‌ای در یکی از شرکت‌های حوزه خدمات ابری از آنها تجلیل کرد. گفت‌وگو با مدال‌آوران مهارت درباره همه‌چیز است؛ از داستان رسیدن آنها به این مسابقات و نوع مهارتی که کسب کرده‌اند تا برنامه‌هایشان برای آینده و آنچه در ذهن‌شان از چشم‌انداز 0‌3سالگی ترسیم کرده‌اند.




مسابقات جهانی، ‌از صفر تا صد
مسابقات ملی مهارت یا آنطور که در جهان رایج شده، World Skills competitions برنامه‌ای است که از سال 1954(1333)‌ با تأکید بر اهمیت مهارت در جهان برگزار شد. این مسابقات هر دو سال یک‌بار افراد ماهر از 63کشور عضو را دور هم جمع می‌کند تا مهارت‌هایشان را که پشتوانه تئوری هم دارد، ‌در بوته آزمایش بگذارند. امسال چهل و‌پنجمین دوره این مسابقه در شهر کازان روسیه برگزار شد و 1350نفر در آن شرکت کردند. در این مسابقه، به هرکس بنا به رشته‌ای که دارد، ‌یک پروژه از پیش تعیین شده داده می‌شود که مشکلی در داخل آن گنجانده شده است. کار شرکت‌کننده، مطالعه پروژه، ‌درک مشکل و پیدا کردن راه‌حل برای آن است. هرچند مسابقه روی آچار به‌دست‌بودن مانور می‌دهد، اما برای اینکه بتوانید امتیاز لازم را به‌دست بیاورید، باید تئوری‌تان خوب باشد. داوران مسابقه از کارشناسانی هستند که همراه تیم‌ها به مسابقات اعزام شده‌اند. در نهایت، هرکس در این مسابقه امتیاز بالای 700 را به‌دست بیاورد، مدال‌آور محسوب می‌شود.






راه ورود به مسابقات جهانی

متولی این مسابقه‌ها سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور است. از آموزش تا رتبه‌بندی، برگزاری اردوی آمادگی و بعدتر اعزام افراد علاقه‌مند از همین کانال صورت می‌گیرد.
کسانی که بخواهند در این مسابقات جهانی شرکت کنند، معمولا از 17-18سالگی یا زودتر روند آموزش را شروع می‌کنند و بعد از برنده شدن در مسابقات شهرستانی، ‌استانی و ملی، ‌درصورت به‌دست آوردن حد نصاب می‌توانند در برنامه جهانی شرکت کنند.
این مسابقه در زمینه‌های مختلفی از کابینت‌سازی و طلاسازی تا رشته‌های آی‌تی برگزار می‌شود و هرسال ایران از شرکت‌کنندگان آن است. اینطور که شرکت‌کنندگان حوزه آی‌تی به همشهری می‌گویند، معمولا 3 تا 4 سال طول می‌کشد تا یک نفر بتواند بعد از باخت‌های متعدد از مرحله نهایی گذر کند.
در نهایت نیز هر نفر فقط یک‌بار در عمرش امکان شرکت در این برنامه را به‌عنوان رقیب خواهد داشت.

مناسب برای کَل‌کَل
شرکت در این مسابقات و البته، مدال آوردن در آن مسئله خیلی مهمی در دنیا به‌حساب می‌آید؛‌ آن‌قدر مهم که امسال ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در برنامه‌ها حاضر بود، رسانه‌های جهان روند برنامه‌ها را به‌صورت زنده پوشش می‌دادند و تحلیل‌های مفصلی هم درباره سطح مسابقات، تعداد شرکت‌کنندگان ارائه شد. در سوی دیگر، صاحبان کمپانی‌های بزرگ و کوچک جهان با پیشنهادهای کاری‌شان چشم به راه نتایج نهایی بودند تا مغزهای دست‌به آچار‌ را با پیشنهادهای کاری وسوسه‌کننده شکار کنند. به قول پارسا یوسفی، «سرپرست ارشدمان گفت شما به ویروس ورلد اسکیلز مبتلا شده‌اید که درمان خاصی هم ندارد». بچه‌ها می‌گویند، فارغ از اینکه مدال بیاورند یا نه، همین که می‌توانند آدم‌های جدید را ببینند و با مهارت‌های خاص و تازه آشنا شوند، برایشان جذابیت دارد. پارسا می‌گوید:«محیطش آن‌قدر جالب بود که دوست دارم در مسابقات بعدی که سال 2021 برگزار می‌شود، حضور داشته باشم؛‌ هرچند نمی‌توانم در هیچ رقابتی شرکت کنم».

نگاه ایران به رقابت جهانی
چگونگی آمادگی برای مسابقات در هر کشوری متفاوت است. اینطور که بچه‌ها از شنیده‌هایشان می‌گویند، در کره‌جنوبی کسانی که رتبه آورده باشند را 2 سال در اردوگاه آموزش می‌دهند و حقوق خوبی برایشان درنظر می‌گیرند. اگر کسی در مسابقه مدال بیاورد، برایش خودرو و خانه تهیه می‌کنند. در ایران طبق تجربه بچه‌ها، برندینگ و تبلیغات خوبی دراین‌باره صورت نگرفته است. این مسابقات کمتر برای دیگران شناخته‌شده است و در رزومه هم چندان آن را جدی نمی‌گیرند. بحث رقابت آنچنان در میان بعضی کشورها جدی است که حتی شیوه رقابت‌ و نوع امتیاز گرفتن‌شان هم فوت و فن‌های خاص خودش را دارد.
پارسا یوسفی می‌گوید: «چینی‌ها مشهور هستند که با صفحه‌کلیدهای مکانیکی‌شان اعصاب دیگران را به هم می‌ریزند. فکرش را بکنید در مسابقه حساس چهار ساعته که باید تمرکز کاملی روی کارتان داشته باشید، ‌چند نفر در نزدیکی‌تان صدای تق و توق دربیاورند».











می‌خواستند از مدرسه اخراجم کنند!

پارسا یوسفی

 22ساله
 متولد: هرمزگان
مدال: نقره مدیریت سیستم‌های تحت شبکه

چه کار کرده‌ام؟
سناریویی که باید حل کنیم، براساس مشکلی واقعی است که ممکن است در سیستم‌های انفورماتیک یک کمپانی رخ بدهد. کار ما پی بردن به این مشکلات و حل آنهاست. بخش‌های دیگری مثل پیدا کردن و حل مشکل شبکه نیز داریم. برای اینکه چنین کاری قابل انجام باشد باید فرد در زمینه فعالیت‌های اجرایی شبکه و مشکل‌یابی در برنامه‌های تحت لینوکس، مایکروسافت و سیسکو اطلاعات دقیقی داشته باشد.

چقدر می‌ارزم؟
 اگر فرض کنیم که برای هرکدام از این بخش‌ها دو نفر (یکی برای کار اجرایی و دیگری برای رفع اشکال) ‌نیاز است، ‌یعنی من باید مهارت 6نفر را بلد باشد. اگر بخواهیم از نظر ریالی ارزشگذاری کنیم، هرکدام از افراد در این حوزه حدود 10-15میلیون تومان در ‌ماه حقوق می‌گیرند.

اولین تجربه کامپیوتری
کامپیوتر یک غول دوست‌داشتنی بود. گمانم ده ساله بودم که پایش نشستم. یکی دو سال بعد در حوزه شبکه – کاری که الان در آن هستم- آموختن را شروع کردم.

شرط معدل با جنس کار سازگار نیست
زمانی که در دبیرستان تیزهوشان بودم، آن‌قدر نمره‌هایم بد بود که می‌خواستند اخراجم کنند. درگیر مسابقات جهانی شده بودم و راستش، درسم – دست‌کم در عمومی‌ها و ریاضی- فیزیک آن‌قدرها بد نبود. اما می‌گفتند چرا خوب تست نمی‌زنی. الان هم برای خیلی‌ها حتی در سطح بنیاد نخبگان اینکه معدل بالای 17داشته باشی مزیت مهم‌تری است تا اینکه در مسابقات مدال بیاوری. غافل از اینکه شرط معدل با جنس کار ما سازگار نیست.

دوست دارم بمانم
در رشته‌ای که من مدال آورده‌ام، قبلا چند نفر دیگر هم شرایط مشابهی داشتند اما هیچ‌کدام در ایران نمانده‌اند. از نظر شخصیتی آدم پیش‌بر هستم؛ یعنی می‌خواهم درحالی‌که خودم جلو هستم، دیگران را هم  جلو ببرم. هنوز به آخر خط نرسیده‌ام که مجبور باشم از ایران بروم یا بخواهم این کار را بکنم. دوست دارم برای وطنم و کسانی که اینجا هستند، کاری بکنم. به‌نظرم، یکی از مهم‌ترین مسائلی که می‌تواند از رفتن جلوگیری کند، ایجاد شفافیت بیشتر است. این تجربه را در شرکتمان داشته‌ایم و خیلی در رفتار افراد با هم و تعامل‌شان مؤثر بوده است.


 دانشگاه رفتن به‌خاطر سربازی نرفتن!

مهیار جباری

22ساله
محل تولد: کرج
مدال: برنز راهکارهای نرم‌افزاری برای تجارت

چه کار کرده‌ام؟
سناریویی که به من محول شده بود، ساخت یک نرم‌افزار حسابداری از صفر تا صد بود. این نرم‌افزار باید می‌توانست داده‌هایی را دریافت کرده و گزارش‌هایی را آماده و تنظیم کند. برای اجرای این برنامه 28ساعت زمان داشتم. از طراحی این برنامه تا اجرای خروجی نهایی، رفع اشکال احتمالی در سیستم و... همه با خودم بود و در تمام مدت، ‌مدام مشغول تایپ کردن بودم.

چقدر می‌ارزم؟
برای اینکه چنین کاری قابل انجام شدن باشد، باید دست‌کم 5نفر در حوزه‌های مختلفی مثل مدیر پروژه، توسعه‌دهنده «بک‌اند»، توسعه‌دهنده «فرانت‌اند» و... مشغول کار شوند که حقوق هرکدام در پایین‌ترین سطح 5-6میلیون تومان در‌ماه است. اجرت ساخت یک نرم‌افزار حداقلی (اگر یک نفر آن را بنویسد) ‌دست‌کم 20تا 30میلیون تومان است.

اولین تجربه کامپیوتری
هفت سالم که بود می‌خواستند لوزه‌ام را عمل کنند و من مقاومت می‌کردم. دست‌آخر گفتند اگر بگذاری عمل کنیم، برایت کامپیوتر می‌خریم. همینطور هم شد. در روزهای اول طبعا کار عجیبی با کامپیوتر نمی‌کردم و اوج شاهکارم، نقاشی کردن بود. اما همان هم 10ساعتی وقتم را می‌گرفت. بعدتر تدوین فیلم یاد گرفتم و فتوشاپ کردم. از ده سالگی وارد فضای برنامه‌نویسی شدم.

دانشگاه می‌روم که سربازی نروم
ترم 11رشته نرم‌افزار هستم و صادقانه بگویم، فقط به‌خاطر فرار از سربازی دانشگاه می‌روم وگرنه دانشگاه در زندگی‌ام تأثیر منفی گذاشته‌ است. چون چیزی که در آنجا آموزش داده می‌شوم را بلدم، ‌ساختارش هم عمدتا قدیمی است و چیزی به آدم اضافه نمی‌کند. دانشگاه وقتی خوب است که مسیر زندگی‌تان را مشخص کند. برای من که از 14سالگی مسیرم مشخص بوده و تغییری نکرده، دانشگاه کاربردی ندارد.

تصمیم گرفتم بروم
همان زمانی که از مسابقات روسیه برگشتم، تصمیم گرفتم از ایران بروم. وقتی به جایی می‌روی و برمی‌گردی، می‌فهمی دنیا بزرگ‌تر از این حرف‌هاست. ما همه دوست داریم پیشرفت کنیم و به‌نظرم در کشورهای دیگر راحت‌تر و بهتر می‌شود جلو رفت. من الان خیلی زحمت می‌کشم اما تجربه‌ام می‌گوید، اگر همین زحمت را در جای دیگری بکشم، آینده بهتری دارد. در ایران به اینکه مهارت داشته باشی، اهمیت نمی‌دهند. از همین مسابقات که برگشتم، از 4 کشور پیشنهاد کار داشتم، ‌از ایران هیچ. همین‌ها آدم را کسل می‌کند؛ اینکه می‌دانی کسی دنبالت نیست و اصلا کشف کردن استعدادهایی شبیه تو برایش اهمیت ندارد. من مطمئن هستم، دست‌کم 100نفر دیگر بهتر از من در ایران وجود دارند اما کشف نشده‌اند، چون ساختاری برای کشف و پرورش‌شان وجود ندارد. اینجا معدل آوردن و تست زدن را تشویق می‌کنند.



با استادهای دانشگاه بحثم می‌شود!

حسین مکتوبیان 22ساله
متولد: اصفهان
مدالیون افتخار فناوری‌های وب

چه کار کرده‌ام؟
برای رشته ما یک پروژه در 7 ماژول طراحی کرده بودند. در نهایت باید یک سایت کوچک طراحی کرده و می‌ساختیم که بتواند محصولی که طراحی شده بود را بفروشد؛ چیزی شبیه یک فروشگاه اینترنتی کوچک با رابط کاربری، ‌پنل مدیریتی و تمام جزئیاتش.

چقدر می‌ارزم؟
در پروژه ساخت و طراحی یک وب‌سایت کارشناسان مختلفی باید همزمان کار کنند که تعدادشان دست‌کم به 5نفر می‌رسد. اگر فرض کنیم هر نفر در ساده‌ترین حالت 6میلیون تومان حقوق بگیرد، یعنی من 30میلیون تومان می‌ارزم. البته این از اجرت ساخت سایت جداست.

اولین تجربه کامپیوتری
چون پدرم حسابدار بود از چهار سالگی با رایانه آشنا بودم، اما معمولا با آن بازی می‌کردم. اینترنت که آمد همه‌چیز متفاوت شد. 12سالم بود که یک وبلاگ راه‌اندازی کردم. به‌نظرم رسید بهتر است وبلاگ اختصاصی خودم را داشته باشم. به همین‌خاطر رفتم سراغ یاد گرفتن طراحی وب و تمام ملزومات آن. تا در نهایت به اینجا رسیدم.

استاد می‌گوید، کلاس را خودت بچرخان
صرفا به این دلیل دانشگاه رفته‌ام که سربازی نروم. صادقانه بگویم، اگر کارت معافیت یا پایان خدمت دستم بود، اصلا دانشگاه نمی‌رفتم. همین الان هم با استادها سر مباحث تخصصی بحثم می‌شود. مدتی قبل سر یکی از اصول کدنویسی با هم بحث کردیم و دست آخر به‌نظر می‌رسید استاد حرفم را قبول کرده است. بارها پیش آمده که استاد کاری داشته و گفته، فلانی خودت کلاس را بچرخان. یعنی احتمالا تصور کرده من به اندازه او اطلاعات فنی دارم و می‌توانم بچه‌ها را قانع کنم.

می‌روم تا یاد بگیرم
اینجا چیزی برای یاد گرفتن وجود ندارد. از همان زمانی که رشته تحصیلی‌ام را انتخاب کرده بودم، می‌خواستم بروم. احساس می‌کنم آنجا فضا برای پیشرفت بیشتر است و البته، منبع یادگیری هم خیلی راحت‌تر برای آدم فراهم است. انصاف نیست که به‌خاطر بعضی شرایط خاص از بقیه عقب بمانیم و آن‌چیزی که برای دیگران روال عادی زندگی‌ است، برای ما ‌رؤیا باشد.

یکشنبه, 21 آبان 1396 09:12

پادکست نحوه نخبه پروری و بررسی مسابقات جهانی مهارت

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

چهارشنبه, 29 شهریور 1396 10:30

گفتگو ویژه با محمد جباری نخبه مهارتی کشور که از اعضای تیم ملی ایران به مسابقات جهانی ابوظبی 2017 در رشته نقاشی خودرو

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

سه شنبه, 17 مرداد 1396 10:09

گفتگو ویژه با احمدرضا ملاپور نخبه مهارتی کشور که از اعضای تیم ملی ایران به مسابقات جهانی برزیل 2015  در رشته مدیریت سیستمهای تحت شبکه

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

یکشنبه, 01 مرداد 1396 15:49

گفتگو ویژه با پوریا ویسی نخبه مهارتی کشور که از اعضای تیم ملی ایران به مسابقات جهانی مهارت ابوظبی 2017  در رشته طراحی فضا سبز

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

شنبه, 31 تیر 1396 12:53

گفتگو ویژه با محمدحسین صالحی نخبه مهارتی کشور که از اعضای تیم ملی ایران به مسابقات جهانی مهارت ابوظبی 2017  در رشته اکواترونیک

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

جمعه, 30 تیر 1396 11:31

گفتگو ویژه با محمدرضا طیبی نخبه مهارتی کشور که از اعضای تیم ملی ایران به مسابقات جهانی مهارت ابوظبی 2017  در رشته راهکاری های نرم افزاری در تجارت

 

 

 

عضویت در کانال مهارتی رویان 

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه